033-4651321 info@bikeshop.nl

Mijn Gazelle, Vooroordelen en ik

U bent hier

Op twaalfjarige leeftijd liep ik een krantenwijkje en van mijn eerst verdiende geld kocht ik een horloge. Daarna spaarde ik door voor een rijwiel. Geen gewone, nee een Gazelle met witte sterpunten over de groene lak als extra verfraaiing. Apetrots en superzuinig reed ik daarmee de vijf kilometer naar de middelbare school. Na verloop van tijd waren de fiets en ik als één en werd er vanalles mee uitgehaald. Dat hoef ik niet verder uit te leggen, denk ik.

Ruim tien jaar later was hij nog zo goed, nou ja ik wist beter, dat iemand hem wilde stelen samen met de echte oude omafiets van mijn vrouw. We hebben maanden getreurd. Daarna heb ik alleen nog Gazelles bereden die, nadat ik ze met zorg netjes had onderhouden, door de kinderen op de middelbare school binnen het jaar tot wrak werden gereduceerd.

Kortom, ik heb al tweeënvijftig jaar een innige band met mijn Gazelle. De huidige is ook al weer bejaard met zo’n veertien jaar en heel wat kilometers op haar tellertje. Madame Gazelle et moi, wij  kennen elkaar van haver tot gort.

Nu reed ik laatst door de wereldstad Amersfoort met een stevig tempo over een rotonde. Van rechts komt een groepje pubers, maar let op, die hebben de haaientanden dus ik heb voorrang. De pubers dreigen het recht van de sterkste te nemen en als eigenwijze oude man pik ik dat niet. Niet omdat ik voorrang wil hebben, maar uit opvoedkundig oogpunt. Groepen schoolkinderen hebben de gewoonte om de regels zwaar te negeren en onterecht voorrang te nemen. De voorste jongedame ramt dus in volle vaart tegen mijn achterwiel en ondanks dat mijn Gazelle gewond was ben ik toch eerst de jongedame gaan redden. Dat bleek een zeer ondankbare taak. Het meisje was met stomheid geslagen, dat zo’n oude knuppel het gewaagd had haar weg te blokkeren. Er kwam niets uit. Eerst vermoedde ik dat ze doof of doofstom was. Na lang overleggen bemachtigde ik eindelijk haar telefoonnummer en adres. Op de terugweg werd ik gewaarschuwd om te gaan lopen want het wiel dreigde eruit te slingeren. Zo erg was mijn arme hinde gewond.

Eenmaal thuis bedacht ik dat het meisje zwart haar en een licht getinte huid had. Dus misschien toch van buitenlandse afkomst en daarom of daardoor niet zo spraakzaam. Haar reacties deden mij vermoeden dat het wel eens lastig zou worden om de circa € 100 schade vergoed te krijgen. Dat idee werd gevoed door het adres dat in een van de Amersfoortse prachtwijken lag. Ik zag al een onvriendelijke vader alles ontkennen: "Dat doet mijn kind niet". Ik zag de buitenlandse vader al met zoons dreigend op mij afkomen om haar eer te verdedigen. Ik zag deuren al dichtslaan en oproer in het straatje waar ik moest wegvluchten.
“WA verzekering ….?” Had het meisje nog tegen mij gezegd, “wat is dat” en “dat hebben wij niet”.  In het Asielzoekerscentrum kan ik prima met de mensen die daar gevangen zitten omgaan, maar in het vrije leven…?  Bovendien hebben wij maar één excuusmedelandergezin in de wijk wonen. Daar doe je ook niet veel ervaring mee op.

De dagen daarop heb ik heel politiek correct, vriendelijke verzoeken geSMS’t om even over het probleempje te komen praten. Geen antwoord, terwijl die kinderen toch de hele dag naar dat schermpje loeren. Herhaalde keren, geen respons. Voor mij was duidelijk, de weg van de ontkenning was ingeslagen. Zoniet door dochter of vader, dan wel door de verzekeringsmaatschappij. Naar mijn geld kon ik fluiten.

Mijn Gazelle, inmiddels van een nieuwe velg en spaken voorzien, reed weer, maar krakend en piepend, ze was niet meer de oude. Ik kocht voor haar een nieuwe ketting waar ze erg blij mee was, maar het kraken niet verhielp. Het fietsverzorgingstehuis kwam plots dichterbij en een nieuwe jonge hinde ook, de kleur was al uitgezocht. Maar na een tweede behandeling door de fietsenmakerdokter beginnen we nu weer aan elkaar te wennen. Het gaat goed met haar, dank u.

Intussen werd ik gebeld door een vreemd 06nummer. Een man met een Nederlandse naam en een licht Amersfoorts accent. De vader. Het meisje was jarig en had het probleempje opgebiecht. Ze had wel vaker dit soort gevalletjes in het verkeer, doordat ze voortdurend op de smartphone bezig was. Vader beloofde het de volgende dag te regelen, als ik even een briefje met gegevens maakte. Dat heb ik gedaan. Binnen 24 uur had ik van hem de bevestiging dat het geregeld was en binnen 36 uur stond het geld, uitbetaald door de verzekeraar!, op mijn rekening.
Ik was met stomheid geslagen en schaamde me rot over mijn vooroordelen.
Alleen mijn hinde is nog een beetje knorrig omdat de nieuwe velg geen origineel Gazelle onderdeel is, en vast van een inferieure kwaliteit is of nog erger van een concurrent. Ze zal er mee moeten leven, net zo als met de andere kleur van de versnellingskabel.

Arthur Hooijer