033-4651321 info@bikeshop.nl

Fietsavontuur op de Nufenenpas

U bent hier

Vandaag, 9 september 2011, is het zo ver: we gaan de Nufenenpas in Zwitserland beklimmen. In Fieschertal zwaait Corrie ons vieren uit: Michel, Jacqueline, Jolanda en ik. Een uurtje later volgt zij ons per auto met extra kleding (voor de afdaling), extra proviand en vooral als mentaal ondersteuner, want dat zal nodig zijn schatten wij in. In Ulrichen maken we ons op voor de beklimming die ons naar de Passhöhe op 2478 meter moet brengen, ruim 1100 meter hoogtemeters moeten we maken in 13 km. Helm aan het stuur, want het is heel warm, maar toch heb ik vanwege de felle zon mijn pet opgezet. Michel en Jolanda zijn al snel uit het zicht verdwenen, Jacqueline rijdt op korte afstand voor mij. Zij geeft aan dat ze het heel zwaar heeft. Corrie passeert ons in de auto. Even daarna jaagt ze toeterend Jolanda bijna de stuipen op het lijf; dat hoor ik later van haar. Als je zo intensief aan het fietsen bent zit je al gauw in een trans, getoeter is dan uit den boze! In de verte zie ik Corrie langs de weg staan, ze staat ons op te wachten. Daar stapt Jacqueline af, ze moet opgeven vanwege een te hoge hartslag-frequentie. Jammer, maar het is niet anders. Haar fiets gaat achterin de auto en ik fiets door. Even later passeert mij de auto waarin beide dames, op weg naar Michel en Jolanda die al veel verder zijn. Nu moet ik het helemaal alleen doen. Met een fietssnelheid, niet veel hoger dan 7 à 8 km per uur, heb ik mezelf onder controle. Mijn benen kunnen het aan, mijn lichaam blijft in cadans, mijn hartslag is relatief laag. Onderwijl geniet ik van de weidse uitzichten. In de 9e kilometer is het hellingspercentage hoger dan 10% en in de daarna volgende kilometers tussen de 8 en 10 procent. Voor de gehele beklimming is het percentage gemiddeld 8,6%, dat wil zeggen dat deze klim zwaarder is dan de klim naar Alpe d’Huez! Stukje voor stukje eet ik nog een muëslireep. En dan zie ik Michel afdalen, hij komt in mijn richting. In de laatste kilometer zal hij mij vergezellen naar de top, een mooi gebaar én geweldige stimulans, want nu ga ik het zeker halen. Bij het bord ‘Nufenenpass, 2478 m.ü.M’ applaudisseren Corrie, Jacqueline en Jolanda als we aankomen. Corrie geeft mij rennend nog een steuntje in de rug tijdens de laatste meters en dan is de missie volbracht.

Vanwege de koude wind is een verblijf op het terras niet aangenaam, dus naar binnen voor warme chocola en de welverdiende appeltaart. Corrie spreekt daar een Frans sprekende Canadese in fietstenue, een pittige, zeer afgetrainde dame en hoort van haar dat er nog drie fietsmetgezellen onderweg zijn. Eerst verschijnt er een vrouw en daarna een zichtbaar uitge-putte man die vertelt dat zijn vrouw ergens halverwege de helling vanuit Airolo in de proble-men is geraakt. Corrie biedt hem aan om per auto een reddingsactie uit te voeren. Zo gezegd, zo gedaan. De fietsster wordt gevonden en opgepikt. Voor haar is het ‘een verlossing’ dat ze een lift kan krijgen, want ze zit er volledig doorheen: ‘complètement banquée’. Hierna maak ik een praatje met die Canadees. Ze willen over de Furkapas terugfietsen naar Andermatt en dat is, veronderstel ik, zeker voor die ene dame, veel te hoog gegrepen, onverantwoord eigenlijk. Ze hebben er geen idee van wat hen nog te wachten staat. Ik leg uit dat je vanuit Oberwald per trein door de Furkatunnel naar Realp kunt reizen en dat je daar vandaan eenvoudig Andermatt kunt bereiken. De man is me heel erkentelijk voor mijn advies. Ik denk er het mijne van: wonderlijk dat je zo slecht geïnformeerd aan zo’n fietsavontuur begint en de zwaarte van de Nufenen- / Furkapassentocht zo onderschat.

Fieschertal Nufenenpass
Startklaar in Fieschertal en … missie volbracht op de Nufenenpass!

Nadat Corrie een groepsfoto van ons op Passhöhe heeft gemaakt starten we voortvarend aan de afdaling. Enkele keren zie ik 72 km op de snelheidsmeter. Michel daalt nog sneller af, Jolanda en Jacqueline doen het iets ‘rustiger’ aan. Ruim duizend meter lager in het dal is het warm. Jasje uit en wachten op Corrie. Maar dat duurt langer dan gedacht. Eindelijk zien we haar aankomen. Corrie doet haar verhaal: ze is haar portemonnee kwijt. Tijdens een van haar stops op weg naar de Nufenenpas had ze uit haar tas een boterham gehaald en, zo gefocust als ze was op het fietsen, had ze de tas op die parkeerplaats laten staan. Pas toen ze vanuit het restaurant wilde vertrekken miste ze de tas. Daar deed ze navraag, tevergeefs. Dan maar eens kijken op de diverse stopplaatsen op de helling. Die zoektocht heeft resultaat, want haar tas ziet ze daar ergens staan, maar helaas, haar portemonnee is uit de tas verdwenen (met als inhoud rijbewijs, een aantal pasjes en ongeveer 70 euro; Zwitserse franken had ze los in haar broekzak). Balen uiteraard, maar we willen terug naar Fiesch. Corrie neemt nog wat overbodige kleding van ons mee in de auto en dan fietsen we in een stevig tempo terug. Ondanks de inspanningen van de zware klim kan ik er weer stevig aan trekken. Terug in het appartement vertelt Corrie mij dat ze de vermiste pinpas zojuist heeft laten blokkeren.

Op zondagmiddag 11 september, inmiddels weer thuis in Amersfoort, gaat de telefoon. Het is een Engels sprekend persoon. Wat moet die man van me, vraag ik me af. Maar als ik iets opvang over de Nufenenpas en ‘cycling’ begint het tot mij door te dringen dat deze man in het bezit is van de portemonnee van Corrie! Het is Mike Pitrun, een in Zwitserland wonende Australiër. Hij had de tas van Corrie langs de kant van weg zien staan toen hij daar fietsend voorbij kwam. Hij stapte af om de tas te inspecteren. De tas was voor hem te groot om op z’n fiets mee te nemen, de portemonnee wel. Het werd me allemaal duidelijk. Mike biecht op dat hij een banaan in de tas aantrof en dat hij deze ter plekke had opgegeten: “the banana was hard to resist, I was running out of energy on climbs. Sorry about that. It was first aid for me to reach the pass.” Vanwege de consternatie had Corrie de banaan niet gemist. Corrie, ook inmiddels aan de telefoon, vraagt Mike de portemonnee op te sturen en het briefje van 20 euro uit de portemonnee te nemen als dank. Mike bericht de volgende dag per e-mail: “As agreed, I took 20 euro, many thanks, I guess will buy bananas.” En hij schrijft dat hij de portemonnee bij het Fundbüro heeft afgegeven en dat wij zullen worden gebeld over het opsturen. Dat komt dus dik in orde, denk je dan. Maar we zien niets aankomen uit Zwitserland. Ik bel dan maar naar Baden, maar omdat dit telefoontje ook niets oplevert zend ik alle informatie waarover ik beschik door naar Mike Pitrun: “may be you can find out what went wrong.” Hij reageert notabene uit Singapore, waar hij is voor zaken. Hij zegt zich bezwaard te voelen én verantwoordelijk, want nu is hij de portemonnee kwijt geraakt! Volgende week als hij weer terug is in Baden zal hij in actie komen: “this all looks so un-Swiss!” En dat vinden wij ook.

Inmiddels weten we via een serie foto’s die Mike mij toezond dat hij die 9e september maar liefst een vier(!)-passentocht gefietst heeft (Susten-, Grimsel-, Nufenen- en Gotthardpas). Op één van de foto’s staat hijzelf voor het restaurant op de Nufenenpas vlak voor onze fietsen die daar tegen de gevel van dat gebouw staan. Bizar! Wij troffen hem niet omdat we op dat moment binnen zaten.

Op 27 september om 13 uur gaat de telefoon. Het is Mike. Hij is in het Stadtbüro geweest om navraag te doen en zegt dat hij heeft aangedrongen op een grondige zoekactie. Dat heeft gewerkt want een klein uurtje later krijg ik telefonisch te horen dat de portemonnee terecht is en wordt opgestuurd. Mike reageert: “Fantastic! Im soooo happy for you and Corrie. I can sleep now and feel guilty only about the eaten banana. But that banana was a boost to get me over the 4 passes in one day. And for that I’m very thankful. I also have received a phone call from the Baden Stadtbüro saying the valet will be send to you. Let’s hope it will happen this time. I can only guess, the person who took over, was in love and had different things on his mind ….”

De portemonnee met inhoud wordt een aantal dagen later bij ons thuis bezorgd en dan is Corrie weer in het bezit van haar rijbewijs en kan ze weer met een gerust gemoed achter het stuur plaatsnemen. En we weten dat er heel eerlijke en zich verantwoordelijk voelende mensen op de Nufenenpas fietsen. En bovenal dat de klim en afdaling op die pas zeer zijn aan te bevelen!

 

Pierre van den Bogaardt

Foto's